16اردیبهشت سالروز درگذشت حسین منزوی غزل سرای معاصر

16 اردیبهشت سالروز درگذشت حسین منزوی غزل سرای معاصر ایران است.او به واسطه غزل هایش خود را مطرح کرد و مورد توجه بسیاری از عزل سرایان معروف قرار گرفت. چه سرنوشت غم انگیزی کرم کوچک ابریشم/تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود.

کد خبر: ۱۱۵۴۲۶۹

تاریخ: ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۲ - ۱۵:۱۵

به گزارش گروه دانش خبرگزاری دانا(داناخبر)،حسین منزوی در سال 1325 در زنجان در خانواده ای فرهنگی به دنیا آمد.او از سنین جوانی سرودن شعر را آغاز کرد و در سال 1346 به عنوان شاعر خود را مطرح کرد و غزل های او مورد توجه غزل سرایان قرار گرفت.

منزوی در سال 1346 وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد. اما این رشته را رها کرد و به جامعه شناسی رو آوردمنزوی  این رشته را نیز ناتمام رها کرد و در سال 1350 مجموعه شعر حنجره زخمی تغزل ‏را منتشر کرد.این کتاب در بخش شعر جهان‏ جایزه فروغ فرخزاد که در آن دوران جزمعتبرترین جوایز ادبی ایران را به دست آورد.

پس از انتشار این کتاب در صدا و سیما  مشغول به کار شد و در این دوران برنامه یک شعر یک شاعر را تهیه وکارگردانی کرد.در همین دوران منزوی بسیاری از ترانه ها و تصنیف هایش را ساخت و تعدادی از آنها مورد توجه قرار خوانندگان مطرح آن روز قرار گرفت.وی مدتی مسوول صفحه شعر مجله ادبی رودکی بود و در سال نخست انتشار مجله سروش نیز با این مجله همکاری داشت.
منزوی در سال های پایانی عمر به زادگاه خود بازگشت و تا زمان مرگ در این شهر باقی ماند.او هرگز کار دولتی نداشت و تنها با انتشار شعرهایش گذران عمر کرد، در شعر سپید نیز دستی داشت، موسیقی را خوب می شناخت و صدا و خط خوبی نیز داشت.حسین منزوی در سال 1383 پس از مدتها رنج از بیماری قلبی در بیمارستان شهید رجایی تهران درگذشت.

برخی از آثار حسین منزوی:
با عشق در حوالی فاجعه- مجموعه غزلی سروده شده از سال ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۲ ،این ترک پارسی گوی (بررسی شعر شهریار )،از شوکران و شکر؛ مجموعه غزلی سرودهشده از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۶۷،با سیاوش از آتش،از ترمه و تغزل؛ گزیده اشعار، ۱۳۷۶،از کهربا و کافور،با عشق تاب می آورم؛ شامل اشعار سپید و آزاد سروده شده از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۷۲به همین سادگی (مجموعه شعرهای سپید)،این کاغذین جامه؛ مجموعه برگزیده اشعار کلاسیک،از خاموشی ها و فراموشی ها حنجره زخمی تغزل؛ دفتری از شعرهای آزاد و غزل های سروده شده از ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۹،مجموعه اشعار حسین منزوی، انتشارات آفرینتش و نگاه، 1388،حیدر بابا- ترجمه نیمایی از منظومه «حیدر بابایه سلام» سروده «شهریار» است.

غزلی از منزوی:
خیال خام پلنگ من به سوی ماه جهیدن بود...
و ماه را ز بلندایش به روی خاک کشیدن بود
پلنگ من - دل مغرورم - پرید و پنجه به خالی زد
که عشق - ماه بلند من - ورای دست رسیدن بود
گل شکفته ! خداحافظ اگر چه لحظة دیدارت
شروع وسوسه ای در من به نام دیدن و چیدن بود
من و تو آن دو خطیم آری موازیان به ناچاری
که هر دو باورمان ز آغاز به یکدگر نرسیدن بود
اگر چه هیچ گل مرده دوباره زنده نشد اما
بهار در گل شیپوری مدام گرم دمیدن بود
شراب خواستم و عمرم شرنگ ریخت به کام من
فریبکار دغلپیشه بهانه اش نشنیدن بود
چه سرنوشت غم انگیزی که کرم کوچک ابریشم
تمام عمر قفس می بافت ولی به فکر پریدن بود
/پایان پیام