توپ های چسبناکی که از گسترش سرطان جلوگیری می کنند

دانشمندان دانشگاه کورنل در آمریکا نانوذراتی به نام ˈتوپ های چسبناکˈ طراحی کردند که می تواند از گسترش سرطان به دیگر اندام های بدن جلوگیری کند.

کد خبر: ۱۱۶۵۸۳۲

تاریخ: ۱۸ دی ۱۳۹۲ - ۰۹:۳۳

به گزارش گروه دانش خبرگزاری دانا (دانا خبر) و به نقل از ایرنا، دانشمندان براین باورند که خطرناک ترین مرحله رشد یک تومور سرطانی زمانی است که تومور به سراسر بدن گسترش می یابد .

بر همین اساس، دانشمندان در دانشگاه کورنل، نانوذراتی را طراحی کردند که در جریان خون باقی می ماند و از مهاجرت سلول های سرطانی به سایر مناطق بدن جلوگیری می کند.

به گفته محققان تاثیر این توپ ها چشمگیر است، اما برای رسیدن به نتایج بهتر بررسی های زیادی باید روی آنها انجام شود.

یکی از بزرگترین عوامل امید به زندگی پس از ابتلا به سرطان این است که آیا تومور در بدن گسترش یافته و تبدیل به سرطان متاستاتیک شده است یا خیر.

پروفسور مایکل کینگ سرپرست این تحقیق در این مورد گفت: حدود 90 درصد از مرگ و میرهای ناشی از سرطان مربوط به متاستاز ( گسترش ) سرطان در بدن است.

در این پژوهش محققان یک پروتئین ضد سرطان به نام (Trail) را که پیش از این در مطالعات سرطان مورد استفاده قرار می گرفت، به پروتئین های چسبنده به حوزه های کوچک و یا نانوذرات متصل کردند.

هنگامی که این نانوذرات چسبنده به درون خون تزریق می شود، این مواد به گلبول های سفید خون می چسبند.

آزمایش ها نشان داد که در جریان خون، گلبول های سفید به سلول های سرطانی که از منطقه اصلی جدا شده اند برخورد و تلاش می کنند در سراسر بدن پخش شوند.

نتایج این پژوهش که در مجموعه مقالات آکادمی ملی علوم آمریکا منتشر شده است، نشان داد که تماس سلول های سرطانی با پروتئین (Trail) موجب مرگ سلول های سرطانی می شود .

محققان این آزمایش ها را روی انسان و موش انجام دادند و در هر دو مشاهده کردند پس از گذشت دو ساعت از جریان خون، سلول های سرطانی به طور کامل از هم پاشیده شدند.

شواهد نشان می دهد که این نانوذرات هیچ گونه اثر منفی بر سیستم ایمنی بدن ندارند و به سلول های خونی دیگر و یا دیواره رگ های خونی آسیب نمی زنند.

محققان معتقدند می توان از این نانوذرات قبل از عمل جراحی یا پرتو درمانی استفاده کرد .همچنین می توان در بیماران مبتلا به تومورهای بدخیم برای جلوگیری از گسترش سرطان در بدن استفاده کرد.

با این حال، هنوز آزمایش های بسیاری روی موش و حیوانات دیگر نیاز است تا این یافته به مرحله آزمایش کامل روی انسان برسد.