یادداشت علیرضا طبایی در سوگ استاد باستانی پاریزی؛

دست روزگار را بر آثار باستانی پاریزی، امکان تطاول نیست

باستانی پاریزی به راستی یکی از استوانه‏ های فرهنگ و ادب در روزگار ما بود. آنچه او در طول نزدیک به یک قرن آفرید، از مقاله و پژوهش و شعر و سخنرانی و طنز، گنجینه ‏ای است که دست روزگار را بر آن، امکان تطاول نیست. و در کنار این هنرآفرینی، استاد ممتاز تاریخ و فرهنگ ایران زمین، سالیان سال به پرورش شاگردان و دانشجویان و جوانان مستعدی همت گماشت که راه و سیره او را ادامه خواهند داد.

کد خبر: ۱۱۷۱۴۵۹

تاریخ: ۰۵ فروردين ۱۳۹۳ - ۱۴:۴۹

گروه دانش ـ  علیرضا طبایی*: خبر درگذشت «محمدابراهیم باستانی پاریزی» خبری «خرد» نیست! و به راستی کلام شاعر در این مورد، نه از سر مبالغه که از روی حقیقت، مصداق واقعی می ‏یابد:

از شمار دو چشم، یک تن کم

وز شمار خرد، هزاران بیش

این، آن ضایعه ‏ای است که نه می ‏توان آن را خرد و ناچیز شمرد و نه به آسانی فراموش کرد.

باستانی پاریزی تنها یک استاد ممتاز تاریخ نبود، بل، ادیبی گران‏سنگ، فرزانه ‏ای والا، نویسنده ‏ای توانا، طنزپردازی برجسته و هنرمند، شاعری خوش ‏قریحه و افزون بر همه اینها، بزرگمردی بود که با حافظه وقاد و اعجاب‏ آفرین، به درستی زمان و مکان کاربرد هر سخن، هر شعر، هر لطیفه، هر خاطره و یادبود را در می ‏یافت و کلام و سخن و متن و پژوهش خود را با چاشنی آنها می ‏آمیخت، و از این معجون دلنشین، ارمغانی بایسته و شایسته می ‏آفرید که مخاطب را تا آخرین سطر و آخرین واژه  از افسون خود رها نمی ‏کرد و می ‏شد آن را بارها و بارها خواند و باز هم در همان افسون شناور شد.

باستانی پاریزی به راستی یکی از استوانه ‏های فرهنگ و ادب در روزگار ما بود. آنچه او در طول نزدیک به یک قرن آفرید، از مقاله و پژوهش و شعر و سخنرانی و طنز، گنجینه ‏ای است که دست روزگار را بر آن، امکان تطاول نیست. و در کنار این هنرآفرینی، استاد ممتاز تاریخ و فرهنگ ایران زمین، سالیان سال به پرورش شاگردان و دانشجویان و جوانان مستعدی همت گماشت که راه و سیره او را ادامه خواهند داد و آموخته‏ ها و اندوخته ‏های ارزشمندی را که از او فرا گرفته‏ اند، به نسل‏ های بعدتر خواهند سپرد تا نام و آثار استاد باستانی پاریزی، همواره بر پیشانی تاریخ و فرهنگ روزگار ما در طول زمان درخشان باقی بماند.

باستانی پاریزی، استاد فروتن و فرزانه بزرگواری بود که اندوخته ‏های علمی و ادبی و فرهنگی خود را، سخاوتمندانه و با بزرگ ‏منشی در اختیار دوستداران و جویندگان فضل و علم و دانش قرار می‏ داد. او بزرگ‏مردی بود که به راستی عاشق ایران، فرهنگ و ادب پارسی و هنر و فضیلت‏ هایی بود که میراث و گنجینه قوم ایرانی است. و افزون بر این، او با تمام وجود به زادگاه خود «پاریز» و سرزمین بالندگی خود کرمان عشق می ‏ورزید. عدد هفت برای او، چون واژه ‏ای مقدس، عزیز بود و تعدادی از کتاب ‏ها و آثار خود را با سود جستن از این عدد جادویی، نام‏گذاری کرده است: نای هفت‏ بند، اژدهای هفت ‏سر، خاتون هفت ‏قلعه، آسیای هفت ‏سنگ، کوچه هفت ‏پیچ، زیر این هفت ‏آسمان، سنگ هقت ‏قلم و سرانجام هشت ‏الهفت.

همراه این آثار که همه، مجموعه مقالات و پژوهش‏ های اوست، آثار ارزشمند دیگری در زمینه‏ های کرمان ‏شناسی، مجموعه شعر و زندگی‏نامه بزرگان نگاشته است که همه گواهی بر گستردگی دامنه آگاهی‏ ها و نشانه موشکافی و دقت و حافظه اوست که از آن جمله می‏ توان به: پیغمبر دزدان، فرماندهان کرمان، وادی هفت‏ واد، گنجعلی‏ خان، یادبود (مجموعه اشعار)، کورش کبیر یا ذوالقرنین، تلاش آزادی، یعقوب لیث، شاه منصور، از پاریز تا پاریس، حماسه کویر و ... اشاره کرد.

روحش قرین آرامش باد. آرزومندم خانواده گرامی او و نیز اهالی فرهنگ و قلم ایران ‏زمین، تسلیت مرا بپذیرند.

* شاعر و پژوهشگر ادبی