برنده‎ها و بازنده‎ها انتخابات مصر

باخت اخوان؛ برد ارتش

امروز ارتش مصر در جایگاهی بالاتر و فراتر از انتقاد قرار دارد، چه انتقادات اجتماعی و چه انتقادات قانونی. ارتش در حال حفظ و گسترش امپراتوری اقتصادی‎اش است.

کد خبر: ۱۱۷۸۵۵۱

تاریخ: ۰۱ تير ۱۳۹۳ - ۱۵:۱۵

به گزارش گروه راهبرد خبرگزاری دانا، محمود سالم، طی یادداشتی در المانیتور به برنده ها و بازنده های جریان های سیاسی در مصر پرداخته است که این یادداشت توسط هفته نامه پنجره در شماره 199 ترجمه و منتشر شده است:

بازنده ها

1.اخوان‎المسلمین: محمد مرسی از رهبران اخوان‎المسلمین و رییس‎جمهور سابق مصر به‎همراه دیگر رهبران اخوانی در زندان است. اخوان‎المسلمین پس از کشته شدن بیش از 2500 نفر از حامیانش و زندانی شدن 16 هزار عضوش در نهایت به‎عنوان یک سازمان تروریستی در مصر ممنوع الفعالیت شد. اخوانی‎‎های تونس هم با دیدن سقوط اخوان‎المسلمین مصر از اوج عزت به حضیض ذلت، قدرت را تحویل دادند و در این شرایط همپیمانان منطقه‎ای اخوان یعنی قطر و ترکیه دچار یک انزوای بی‎سابقه شده‎اند. امروز جهان چنان به اخوان‎المسلمین پشت کرده که دیگر باور اینکه اخوانی‎ها در سال گذشته چه مراکز قدرتی را در دست داشتند مشکل شده است. در واقع همین یک سال پیش بود که کنترل اداره های اجرایی و قضایی مصر و هیات دولت در راستای ایجاد نظمی نوین در منطقه خاورمیانه در دست اخوان‎المسلمین بود.

2. انقلابیون جوان: دو ماه پس از ائتلاف دشوار و از سر بی‎میلی با ارتش مصر و محافظهکاران در 30 ژوئن و دنباله روی از محمد البرادعی، شرایط برای انقلابیون مصر تبدیل به وحشتناک‎ترین کابوس عمرشان شد. سرکوب‎‎های خشن و مرگبار در میدان رابعه العدویه این طیف را وحشت زده ساخت. در همین روز البرادعی با استعفای خود و ترک مصر، انقلابیون جوان را تنها گذاشت و مصر و انقلابش را در تاریک‎ترین روز‎های خود ر‎ها کرد. ائتلاف 30 ژوئن در اوضاع نابسامان مصر و بدون هیچ پشتیبانی سیاسی با هجمه رسانه‎ای بی‎سابقه‎ای روبه‎رو شد و شخصیت هایش هم‎زمان با بازگشت حکومت سرکوبگرانه ارتش به مصر، ترور یا بازداشت شدند. سیاستمدارانی که ادعا می‎شد نمایندگان این انقلابیون جوان هستند یا ساکت شدند یا به ائتلاف با ارتش پیوستند و همان اندک حقوق و آزادی‎‎هایی را که توانسته بودند در این 3 سال به دست آورند بر باد رفته دیدند. خبر بدتر برای این دسته، کاندیداتوری سیسی برای ریاست‎جمهوری بود که معنایی جز شکست اهدافشان در پایان دادن به حکومت نظامیان بر مصر نداشت. این انقلابیون جوان اکنون در اثر فشار‎های روانی سنگین به تندروی و بی‎تفاوتی گرویده‎اند یا قصد مهاجرت از کشورشان دارند.

3. احزاب سیاسی: احزاب سیاسی مصر که در برابر اخوان‎المسلمین اتحادی تحت عنوان جبهه نجات ملی تشکیل داده بودند، امروز کاملا به حاشیه رانده شده‎اند. این جبهه دچار چند دستگی شده و دولت موقت که این جبهه در آن‎ تاثیرگذار بود امروز جایش را به یک دولت فن سالار داده است. احزاب جبهه نجات ملی چند شاخه شده و بین حامیان حمدین صباحی و ژنرال سیسی تقسیم شده‎اند و همان اعتبار کمی را هم که داشتند از دست داده‎اند و حتی آن‎هایی که از سیسی حمایت کردند نیز شاهد هیچ دستاورد و پیشرفتی برای موقعیت سیاسیشان نبوده‎اند. هیچ تضمینی وجود ندارد که این احزاب بتوانند در دولت آینده سیسی صاحب کرسی باشند. قانون جدید انتخابات پارلمانی به‎شدت قدرت رقابت و توانایی احزاب برای تشکیل یک ائتلاف قوی سیاسی در پارلمان بعدی را محدود می‎کند. همه آن چیزی که این احزاب می‎خواستند فقط یک تکه از کیک قدرت بود اما بسیاری به‎تدریج به این نتیجه رسیده‎اند که اصلا کیکی برای تقسیم کردن وجود ندارد.

4. رسانه ها: اجازه دهید یک فهرست بازبینی درست کنیم؛ ساکت کردن کانال‎‎های تلویزیونی؟ تیک. کشته شدن روزنامه‎نگاران بدون محاکمه؟ تیک. برنامه تلویزیونی بسام یوسف که تنها صدای مخالف و طنزپرداز در افق سیاسی مصر بود برای همیشه ساکت شد؟ تیک. بقیه رسانه‎‎هایی که به‎طور کامل از خط رسمی حکومت حمایت کردند و پس از حمایت‎‎های مسخره از سیسی اعتبارشان را نزد مخاطبانشان از دست دادند؟ تیک. پاداش: شخصیت‎‎های رسانه‎ای که خودشان را دشمن خونی جوانان اسلامگرا و انقلابیون جوان نشان دادند، اوقات خوشی در انتظارشان است.

برنده ها

1. ارتش: امروز ارتش در جایگاهی بالاتر و فراتر از انتقاد قرار دارد، چه انتقادات اجتماعی و چه انتقادات قانونی. ارتش در حال حفظ و گسترش امپراتوری اقتصادی‎اش است چراکه رییس‎جمهور مصر امروز یک نظامی است. هم‎چنین ارتش توانسته مخالفان لیبرال و اسلامگرای خود را در هم بکوبد. نهایتا وضعیت برای بلندپایگان نظامی تحت کنترل است.

2. دستگاه قضایی: به برکت شرایط جدید، دستگاه قضایی مصر امروز کاملا آزاد است هر کاری خواست انجام دهد. هیچ سازوکاری برای نظارت بر اعضای آن وجود ندارد و طبق قانون اساسی اجازه دارند پارتی بازی کرده و هر حکمی که خواستند صادر کنند و مهم نیست که این حکم چقدر ضد‎ قانون اساسی باشد.

3. مرکزنشینان مصر: مرکز نشینان مصری بهترین روزهایشان را می‎گذرانند. دولت اسلامی به تاریخ پیوسته و رهبر محبوبشان امروز رییس‎جمهور مصر شده و فکر می‎کنند بی‎ثباتی اقتصادی و اعتراضات 3 سال گذشته دیگر بازنخواهد گشت. این دسته معتقدند که موفقیت سیسی در انتخابات، مصر را به وضعیت اقتصادی، ثبات و امنیت قبل از انقلاب باز می‎گرداند. این همه آن چیزی است که می‎خواهند اما زمان نشان خواهد داد که آیا به خواسته‎شان می‎رسند یا نه.

4. حقوق بگیران حکومت: اگر فقط یک گروه باشد که به‎طور مستمر از اتفاقات 3 سال گذشته سود برده باشد، باید گفت این دسته حقوق بگیران حکومتی مصر هستند. جناح چپ جنبش انقلابی درخواست حداقل دستمزد برای این کارمندان کرد و در برابر هرگونه بحثی جهت اصلاح قانون کار و اجازه اخراج کارکنان مقاومت کرد. هر دولت موقتی که به حمایت شورای عالی نیرو‎های مسلح به قدرت رسید حقوق این دسته را افزایش داد. این کارکنان طی این 3 سال شاهد روز‎های بی‎سابقه‎ای در زندگیشان بودند و در این مدت مگر در مواردی که همه با هم کار را تعطیل می‎کردند، هیچ فشاری برای افزایش و بهبود تولید و بهره وری پایین‎شان احساس نکردند. هیچ یک از دولت‎‎های پس از انقلاب تلاش نکرد شبکه فساد گسترده دولتی در مصر را جمع یا حداقل مهار کند. علی‎رغم همه صحبت‎‎های حکومت درباره سیاست ریاضت، هیچ یک از 6 میلیون حقوقبگیر حکومتی اخراج نشدند. حتی به ایشان وعده داده شد که از حداقل دستمزد بالاتری برخوردار باشند. برای حقوقبگیران حکومت این انقلاب یک هدیه الهی بود