به مناسبت روز عرفه

تاکید فراوان ائمه اطهار بر دعا در روز عرفه

آیت الله جوادی آملی از مراجع عظام تقلید، بر اهمیت دعا در روز عرفه از زبان معصومین تاکید کردند.

کد خبر: ۱۱۸۴۲۳۸

تاریخ: ۱۲ مهر ۱۳۹۳ - ۰۹:۰۷

به گزارش گروه راهبرد خبرگزاری دانا (داناخبر) گزیده ای از سخنان آیت الله العظمی جوادی آملی درباره روز عرفه، به نقل از مهر، در زیر می آید:

روز نهم ذی الحجه، روز عرفه، و روز دعا و نیایش است. عرفه روزی است که حق تعالی بندگان خویش را به عبادت و طاعت خود فرا خوانده است و سفره جود و احسان خود را برای ایشان به صورت خاص، گسترانیده و شیطان در این روز، خوارتر و حقیرتر از سایر اوقات است.

بی شک، عرفه فرصت ویژه ای برای عاشقان و دلدادگان حضرت حق است برای وصل دوباره به معبود بی همتای خود است.

آیت الله جوادی آملی در کتاب صهبای حج میمی گوید: روز عرفه روز دعا و نیایش است و اگرچه روزه آن روز مستحب است، لیکن اگر روزه‏ گرفتن آن روز موجب ضعف شود، آن گونه که انسان نتواند دعاهای این روز را بخواند، خواندن دعا بر روزه ‏گرفتن مقدم است.

نقش نیایش در وصول به رحمت بیکران الهی، با بیان امام صادق (ع) که فرمود: «الدعاء کهف الإجابة کما أن السحاب کهف المطر» به خوبی روشن است. طبق این بیان نورانی همان‏طور که ابر، قرارگاه باران است، دعا نیز قرارگاه اجابت است.

به بیان دیگر، اجابت در درون دعاست، همانطور که باران در نهاد ابر تعبیه شده است. بنابراین، چنانچه کسی با حسن ظن و خالصانه و عارفانه و به نحو عام دعا کند، خدا هم اجابت خواهد کرد.

بخش مهمی از پیروزی انبیای بزرگ (ع) نیز به برکت دعا بوده است؛ زیرا تظاهرات و عملیات، بخش «جسمانی» پیروزی را تشکیل می ‏دهد ولی دعا و نیایش «روح» ظفر است؛ چنانکه امام علی‏ بن موسی‏ الرضا(ع) همواره به اطرافیان خویش می‏ فرمود: بر شما باد به سلاح پیامبران: «علیکم بسلاح الأنبیاء». آنگاه در پاسخ اینکه سلاح آنان چه بود؟ می‏ فرمود: دعا.

دعا تنها چیزی است که خدا آن را به انسان تملیک کرده است. انسان جز دعا و تضرع در پیشگاه خداوند مالک چیزی نیست: «یا سریع الرضا اغفر لمن لا یملک إلا الدعاء». از این‏رو در برابر دشمن درون، سلاحی جز ناله ندارد: «وسلاحه البکاء».

دشمن بیرون را می‏ توان با سلاح سبک و سنگین از پا درآورد ولی شیطان و دشمن سرسخت درون را تنها با اشک در برابر خدا می‏ توان رام کرد.

بنابراین، کسی که اهل ناله نیست، مسلح نیست و اگر کسی مسلح نباشد پیروز نخواهد شد؛ زیرا انسان تا زمانی که خود را می‏ بیند، خدا را نمی‏ بیند و به درگاه او تضرع و اظهار عجز نمی‏ کند، وقتی ننالد در نبرد با اهریمن درون و بیرون شکست می‏ خورد.

گرچه همه حالات زندگی برای نیایش مناسب است ولی دوران پربار حج و حضور در مواقف آن، شکوه بیشتری برای دعا و تاثیر فراوانتری برای نیایش به درگاه پروردگار جهان دارد و چون دعا از ضمیر صاف، مورد قبول است و احرام و آهنگ کعبه آزاد و پاک، در تصفیه ضمیر تاثیر به سزایی دارد، نیایش در حج و دعا در مواقف آن بهترین اثرها را به همراه خواهد داشت.

از این‏رو برای هر برنامه از مناسک حج، دستور ویژه‏ای در مورد نیایش داده شده است و عمده آن دعای عرفه در صحرای عرفات و همراه توده مردم گردآمده از سراسر جهان و عُشاق مشعر و مشتاقان کوی مناست.

روایات فراوانی درباره اعمال روز عرفه و هنگام وقوف در عرفات، به ‏ویژه ‏کیفیت دعا در آن موقف نقل شده که بخشی از آنها در خصوص دعاهای آن‏روز، مانند دعای عرفه امام حسین و دعای امام سجاد(ع) است ‏و بخشی نیز در اهتمام و ترغیب به دعا کردن به دیگران است، به گونه ‏ای ‏که ‏برخی شاگردان اهل بیت عصمت و طهارت(ع) همه هم خود را در آن سرزمین که دعاها در آن مستجاب است، صرف دعا برای غیر می‏ کردند.

علی‏ بن ابراهیم در این باره از پدرش نقل کرده که گفت: عبدالله ‏بن جندب را در عرفات دیدم که زمانی طولانی دست به سوی آسمان بلند کرده، سیلاب اشک از گونه ‏هایش بر زمین سرازیر بود، به گونه ‏ای که من شخص دیگری را اینچنین در حال مناجات ندیدم.

هنگامی که مردم از عرفات عازم مشعر بودند به او گفتم: کسی را بهتر از تو در حال نیایش ندیدم. عبدالله گفت: به خدا سوگند در آن حال فقط برادرانم را دعا می‏ کردم؛ زیرا از امام کاظم(ع) شنیدم که فرمود: کسی که به دور از چشم برادر(ایمانی)اش در حق وی دعا کند از جانب عرش ندا داده می‏ شود که صدهزار برابر آنچه برای او خواستی نصیب تو خواهد شد: «من دعا لأخیه بظهر الغیب نودی من العرش: ولک مأة ألف ضعف مثله». پس شایسته نبود که من صدهزار برابر دعای مستجاب را به‏ خاطر یک دعا که برآورده ‏شدنش معلوم نیست واگذارم. مشابه این نَقل، درباره دیگر صحابه نیز روایت شده است .