آمار می گوید باید منتظر فینال کره جنوبی- استرالیا باشیم

نگاهی به آمار و شرایط کنونی تیم های حاضر در نیمه نهایی جام ملت های آسیا و مقایسه آن با ادوار گذشته نشان می دهد که احتمال فینال کره- استرالیا بیش از سایر گزینه هاست.

کد خبر: ۱۱۸۹۶۹۲

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۳۹۳ - ۰۵:۲۳

به گزارش گروه ورزش خبرگزاری دانا (داناخبر)، با توجه به آمار و ارقام کسب شده در ادوار گذشته می توان پیش بینی کرد که استرالیا و کره جنوبی در فینال جام ملت های آسیا رودر روی هم قرار می گیرند.

البته این دو تیم در روی کاغذ هم نسبت به امارات و عراق قدرتمندتر به نظر می رسند. اما نتایج ادوارگذشته نیز شانس این دو تیم را بیش از عراق و امارات می سازد.

آماری چون ملیت مربی های فاتح جام ملت های آسیا، خط حمله نیرومند تیم های قهرمان و مسایلی از این قبیل. اگر چنین اتفاقی رخ دهد پس از 35 سال، برای اولین بار یک دیدار مرحله گروهی در فینال تکرار می شود و اگر قرار باشد اتفاق سال 1980 تکرار شود، تیمی در فینال پیروز می شود که در بازی مرحله گروهی شکست خورده است.

استرالیا؛ سنت شکنی پس از 35 سال
از سال 1980 تابه امروز سابقه نداشته است که هیچ یک از میزبانان جام ملت های آسیا، پس از شکست در مرحله مقدماتی موفق شوند که عنوان قهرمانی این مسابقات را از آن خود سازند. آخرین بار کویت به چنین افتخاری دست یافت. این تیم در سال 1980 در مرحله مقدماتی با سه گل از کره جنوبی شکست خورد اما سرانجام در روز پایانی مرحله گروهی به لطف برد(4-0) بر قطر به دور دوم صعود کرد. کویت در این مرحله ایران را(2-1) شکست داد و پس از آن راهی فینال شد. جایی که(3-0) کره جنوبی را از پیش رو برداشت و قهرمان شد.

پس از آن سایر میزبانانی که در مرحله گروهی شکست خوردند، از رسیدن به جمع چهار تیم برتر بازماندند. سنگاپور( 1984)، قطر(1988)، لبنان(2000)، مالزی، ویتنام، اندونزی و تایلند( 2004) و قطر(2007) این تیم ها بودند. به این ترتیب استرالیا پس از 35 سال سنت شکنی کرده است و حالا می تواند کار کویت را تکرار کند.

کره جنوبی؛ استفاده از مربی غیربومی
طی 35 سال اخیر، تمام عناوین قهرمانی جام ملت ها توسط  مربیان غیربومی به دست آمده است و تنها مربی بومی که فاتح این رقابت ها شد، خلیل الزیانی عربستانی بود که اندکی قبل از جام ملت های 1984 به عنوان مربی سعودی ها برگزیده شد. اما سایر عناوین توسط مربیان اروپایی و آمریکایی کسب شده است.

این نفرات عبارت بودند از: کارلوس آلبرتو پری یرا (برزیل- فاتح 1980 و 1988)، هانس اوفت(هلند- 1992)، نلو وینگادا(پرتغال- 1996)، فیلیپ تروسیه(فرانسه- 2000)، زیکو(برزیل- 2004)، ژوروان وی یرا(برزیل- 2007)، آلبرتو زاکرونی(ایتالیا- 2011). با این نفرات بود که ژاپن 2 بار فاتح مسابقات شد؛ عربستان دو بار و دو تیم کویت و عراق هرکدام یک بار.

در شرایط کنونی نیز تنها تیمی که می تواند این روال را ادامه دهد، کره جنوبی است که از اولی اشتیلیکه آلمانی به عنوان مربی استفاده می کند. سایر تیم های حاضر در نیمه نهایی جام ملت ها، می توانند پس از 31 سال با مربی بومی قهرمان شوند.

استرالیا؛ بهترین آمار تهاجمی
هر گاه یکی از تیم های حاضر در جام ملت ها بهترین آمار تهاجمی را از خود به جای گذاشته است، این تیم حداقل در جمع سه تیم برتر تورنمنت جای گرفته است. اگر ایران سال های 1980، 1996 و 2004 را از این جمع حذف کنیم، بهترین خط حمله هر دوره همیشه به فینال مسابقات رسیده است.

با این شرایط باید منتظر فینالیست شدن استرالیا باشیم. این تیم تاکنون 10 گل به ثمر رساده است. در مقایسه، امارات 7 گل، عراق 6 و کره جنوبی نیز 5 گل به ثمر رسانده اند.

قهرمانی تیم های کره جنوبی( 1956 و 60)، ایران(1968، 1972 و 1976)، ژاپن( 2000 و 2011) به لطف بهترین خطو حمله هر یک از این تورنمنت ها نشان دهنده اهمیت داشتن خط حمله نیرومند در این رقابت است. امری که می تواند احتمال قهرمانی استرالیا را افزایش دهد.

امارات تنها در خانه فینالیست می شود
هرچند نسل طلایی کنونی امارات از سال 2008 و مسابقات قهرمانی آسیا تمامی آمار و ارقام گذشته تاریخ فوتبال امارات را جابه جا کرد و با حضور در رقابت هایی چون جام جهانی جوانان، بازی های المپیک و ..نشان داده که تمامی سدها را از پیش رو بر می دارد، اما تاریخ از این بخش جام ملت ها با امارات مقابله می کند. پسران زائد تنها زمانی به فینال جام ملت های آسیا رسده اند که میزبان بودند و در سایر ادوار فراتر از نیمه نهایی نیامده اند.

از طرف دیگر، تاکنون سابقه نداشته که تیم در طول تورنمنت ژاپن را شکست داده و قهرمان آن مسابقات شود. کره جنوبی و قطر(1988)، کویت( 1996)، عربستان و کره جنوبی(2007) تیم هایی بودند که در این میان تنها عربستان به فینال جام ملت ها رسید و در پایان هم عنوانی بهتر از نایب قهرمانی کسب نکرد. باید دید نسل طلایی امارات می تواند این طلسم ها را بشکند یا خیر؟