حد و اندازه کظم غیظ تا کجاست؟

مدتی هست که تلاش میکنم کظم غیظ کنم حد و اندازه کظم غیظ تا کجاست؟

من مدتي هست كه در تلاش هستم مثل مولايم امام كاظم(ع) كظم غيظ داشته باشم ان شا الله ، اين موضوع باعث شده بسيار تو سري خور شوم و هر كسي به خود اجازه دهد با من دعوا كند و من هم خشم خودم را فرو ببرم.حد و اندازه کظم غیظ تا کجاست؟

کد خبر: ۱۲۰۶۸۹۱

تاریخ: ۲۲ فروردين ۱۳۹۵ - ۰۷:۵۸

سوال: من مدتي هست كه در تلاش هستم مثل مولايم امام كاظم(ع) كظم غيظ داشته باشم ان شا الله، ولي حد و اندازه را نمي دانم يعني اين موضوع باعث شده بسيار تو سري خور شوم و هر كسي به خود اجازه دهد با من دعوا كند و من هم خشم خودم را فرو ببرم. لطفا كمكم كنيد و كظم غيظ را به من ياد بدهيد و بفرماييد امام كاظم(ع) چطور بودند؟

به گزارش خبر گزاری دانا به نقل از سایت پرسمان مردمان در قوه غضبيه بر سه قسم اند:
بعضى در طرف افراط هستند، كه در وقت غضب فكر و هوشى از براى ايشان باقى نمى ماند و از اطاعت عقل و شرع بيرون مى روند.
و طايفه اى در طرف تفريطند، كه مطلقا قوه غضبيه ندارند. و در جائى كه عقلا و يا شرعا غضب لازم است مانند دفاع از ناموس و وطن و دفاع از دين و خشم گرفتن بر دشمن و مانند آن مطلقا از جا بر نمى آيند.
و گروهى بر جاده اعتدال مستقيم اند، كه غضب ايشان به موقع، و غلظت ايشان به جاست. و در هنگام غضب از حد شرع و عقل تجاوز نمى كنند.
غضبي مذموم است كه خارج از محاسبات عقلي جوشش كند وگرنه اگر مستند به عقل و شرع باشد مذموم نيست و بلكه محمود است و شكى نيست كه حد اعتدال آن، مرغوب و مطلوب است. بلكه آن في الحقيقه غضب نيست، بلكه شجاعت و قوّت نفس است. و طرف تفريط آن نيز اگر چه غضب نباشد اما مذموم و قبيح، و نتيجه جبن و خوارى است. و بسا باشد كه از غضب بدتر بوده باشد، زيرا كه كسى را كه هيچ قوه غضبيه نباشد بى غيرت و خالى از حميّت است.
و از اين جهت گفته اند: «كسى كه در موضع غضب به غضب نيايد عاقل نيست». و از حضرت امير المؤمنين - عليه السلام - مروى است كه: «حضرت پيغمبر - صلّى اللّه عليه و آله - از براى دنيا هرگز به غضب نمى آمد. اما هرگاه از براى حق، غضبناك مى شد احدى را نمى شناخت، و غضب او تسكين نمى يافت تا يارى حق را نمى كرد». و از آنچه گفتيم معلوم شد كه: غضب مذموم، آن است كه: در حد افراط باشد، زيرا كه: اعتدال آن، ممدوح است. و تفريط آن غضب نيست، اگر چه از صفات ذميمه است.
از مهم ترين زمينه هاى درك فيض و عنايت الهى (هدايت خاصه و بدون واسطه از جانب خداوند)، صبر و شكيبايى است. تا جايى كه ائمه اطهار(ع) به واسطه صبر عظيمشان و عزم استوارشان به مقام شامخ ولايت و امامت نايل شدند و جَلَنا مِنهُم ائمّةً يهدونَ بأمرنا لما صَبَروايعنى ريشه امامت و رهبرى صبر استسجده، آيه ى 24).
آغاز صبر با كم حرفى و كنترل خيال هاى پريشان است. يعنى بايد نفس را از تعدّى و زياده روى در حرف زدن، فكر و خيال كردن باطل بازداشت. مرحله بعد شكيبايى بر تمام مشتهيات و لذايذ نفسانى است
در مرتبه بعد بايد در مقابل تمام آن چيزهايى كه منافى صراط مستقيم است صبر پيشه كرد و چشم پوشيد. حبس نفس و بازداشتن آن از دنيا و آن چه متعلّق به آن است روح را سبكبار مى سازد و طى مراحل بعد را براى او ميسرتر مى سازد. كم كم صبر اوج مى گيرد حتّى از عالم برزخ و بالاتر از آن از تمام شئون عالم آخرت رخت برمى بندد، از همه چيز (غير خدا) جمع مى شود و فقط بر خدا پخش مى شود. چون خدا شرك نمى پذيرد. پس درمى يابيم عبد مطلق از هر گونه شرك مبرّا و متّصف به عالى ترين مقام هاى توحيد است.
براى تقويت حلم و بردبارى، بايد طبق برنامه اى جدى به تقويت اراده خود بكوشيد و همواره سعى كنيد برخود مسلط باشيد، در اين رابطه راه هاى مختلفى وجود دارد؛ ولى مهم آن است كه در راه درمان آن كاملا جدى باشيد و مطالب پيشنهادى را بدون كمترين كاستى به اجرا گذاريد:
1. كاملا به خود مطمئن باشيد كه مى توانيد روحيه خود را تغيير دهيد؛ ولى براى نتيجه گيرى عجول نباشيد؛ بلكه با خود فكر كنيد بايد حداقل يك سال بر روى رفتارهاى خود كار كنيد و اگر چنين نموديد، حتما پس از آن دگرگونى رفتارى خواهيد شد.
2. از حساسيت بيش از حد در هر زمينه بپرهيزيد.
3. همواره در هر مساله اى، ابتدا از ديگران انتظار بدترين برخورد را داشته باشيد و خود را براى تحمل آن آماده كنيد. اين مساله باعث مى شود برخوردهاى بهتر از مورد انتظار در شما ايجاد خشنودى نمايد. در حالى كه اگر هميشه انتظار برخورد خوب داشته باشيد، چه بسا نتيجه عكس خواهيد گرفت.
4. با خود شرط كنيد كه هيچ گاه و در هيچ شرايطى برخورد تند نداشته باشيد و اگر ناگهان از شما برخورد تندى سر زد خود را جريمه كنيد؛ مثلا تصميم بگيريد - يا در صورت امكان نذر كنيد - كه اگر بر سر كسى فرياد زديد، فلان مبلغ را صدقه بدهيد، يا نماز شب بخوانيد و يا يك روز روزه بگيريد. كارآيى اين روش، بسيار بالا است و بسيارى از علماى بزرگ بدين سان تمرين عملى و خودسازى نموده اند.
5. از تفريحات سالم و تقويت كننده اراده؛ مانند كوهنوردى، شنا، دو و پياده روى و گردش در طبيعت و... نيز استفاده كنيد.
6. در تصميم گيرى ها، حتى الامكان با افراد عاقل و پخته مشورت نماييد و از اقدامات عجولانه و مطالعه نشده بپرهيزيد.
7. بيشتر با افراد خوش خلق و غير عصبى معاشرت كنيد.
8. از موقعيت هاى كه زمينه تندخويى در آن فراوان است، اجتناب كنيد و در موقعيت هايى حضور يابيد كه رفتار پرخاشگرانه در آنجا ديده نمى شود و از موقعيت هاى كه شما را به تندى نمودن دعوت مى كند، دور شويد.
9. قبل از هر عملى، در مورد پيامد آن تفكّر و انديشه كنيد و آن گاه اقدام نماييد و با تمرين اين راه كار و به كارگيرى آن در مورد تمام رفتارها، اندك اندك كنترل خويش را بر تمام رفتارها توسعه بخشيد.
10. به برخى رفتارها و حالاتى كه از افراد سر مى زند. و شما را به عصبانيت دعوت مى كند، توجه نكنيد؛ مثلاً اگر كسى با حرف ناروا شما را بر مى افروزد، از شنيدن و گوش سپردن به سخنان وى اجتناب كنيد و حتى گوش ندهيد يا محيط را ترك كنيد. ديگر به گفته هاى او دقت و توجه نكرده و آنها را در ذهن خود مرور نكنيد. نسبت به ديگر اعمال فيزيكى و رفتارهاى پرخاشگرانه و تحريك كننده نيز همين طور واكنش نشان دهيد و راه بى توجهى و تغافل را پيش گيريد.
11. سطح شناخت خود را با مطالعه و تفكر از زشتى، ناپسند بودن، غيرقابل جبران بودن اعمال پرخاشگرانه بالا ببريد؛ژ مثلاً روايات، آيات و داستان هايى را كه در مورد اين نوع رفتارها و آثار آنها نوشته شده، مطالعه كنيد و بعد در مورد آنها فكر كنيد. حتى در برخى موارد به آثار رفتار تندى كه خود مرتكب آن شده ايد، توجه نموده و آن عمل و زشتى آن را در ذهن خود مرور كنيد؛ به گونه اى كه به يك حالت خود هشدارى از درون دست يابيد و آثار فردى و اجتماعى و پيامدهاى حيثيتى آن عمل زشت را لحظه به لحظه در ذهن خود مرور نموده و قبح آن را براى خود بزرگ جلوه دهيد تا از درون از آن عمل متنفّر شويد.
12. به هنگام بروز عصبانيت و تندخويى سريع، حالات خود را تغيير دهيد؛ مثلاً اگر ايستاده ايد، بنشينيد و اگر نشسته ايد، دراز بكشيد و صورت خود را با آب سرد بشويد و يك ليوان آب خنك بياشاميد و خود را از موقعيت دور سازيد.
13. از خواندن قرآن به مقدار زياد و در نوبت هاى متعدد در طول 24 ساعت هرگز غفلت نورزيد؛ چه قرآن تأثير عظيم در رسيدن به حالت سكينه و آرامش درونى دارد. همين طور عبادت هاى خود، مانند نماز را در اول وقت و با حضور قلب كامل به جا آوريد كه تأثير بزرگى در رسيدن به اطمينان خاطر دارد و آدمى را از درون به سكوى آرامش مى سپارد.
14. بعد از استحمام و به هنگام خروج از حمام، دو پاى خود را تا قوزك با آب سرد بشوييد.
15. ديگر رفتارهاى عادى و روزمره خود را نيز با تسلط كامل بر رفتار و بدون شتابزدگى انجام دهيد و آنها را آرام آرام تعقيب كنيد تا نرم خويى و پرحوصلگى، بر تمام رفتارهاى شما حاكميت پيدا كند.
16. شرح موارد فوق را در جدولى بنويسيد و موارد انجام شده و يا تخلف از آن را يادداشت كنيد و همواره سعى كنيد موارد تخلف را كاهش داده و بيش از پيش خود را به انجام آنها مقيد سازيد و حتى قبل از بروز آن موقعيت ها و به صورت مستمر، راه كارهاى فوق را سرلوحه اعمال خود قرار دهيد. و از آن به بعد، بايد ميزان موارد پرخاشگرى شما كاهش يابد. آنها را نيز يادداشت كنيد و كم كم از ميزان آنها در طول روز، هفته و... بكاهيد و خود تنبيهى را به كار بگيريد.
17. مطالعه كتاب معراج السعاده، مقام سوم، بحث مربوط به غضب و حلم را توصيه مى كنم.