عبارت "عشق کور است" را مغز شما چگونه توضیح می دهد؟

وقتی که در رابطه هستید از ایرادات طرفتان آگاهید، ولی مغزتان شما را قانع می کند که نادیده گرفتن آنها اشکالی ندارد. چرا؟

کد خبر: ۱۲۲۶۰۴۷

تاریخ: ۲۰ آبان ۱۳۹۶ - ۰۹:۳۱

از منظر علمی چرا عشق کور است؟

همه ما با عبارت "عشق کور است" آشنایی داریم. از نظر علمی این موضوع درست است، حداقل در ابتدای رابطه. این به آن معنا نیست که کاملا مسحور معشوق خود شده اید یا نیمه گمشده شما فرد جذابی نیست. در واقع قضیه به بقای نسل بشر مربوط می شود.

مطمئنا همه ما دلبرانی داشته ایم که از سرمان بیرون نمی روند. در ذهن ما آنها یک انسان کامل اند. مویشان، خندیدنشان، حتی وقتی که حین تماشای فیلم دائما با سؤالاتشان شما را کلافه می کنند نیز برای شما دوست داشتنی هستند. آن ها خودشان هستند، تظاهر نمی کنند و شما ذره ذره این خود را دوست دارید.

دوستانتان نقاط ضعفشان را به شما یادآوری می کنند، ولی شما آنها را تنگ نظر می خوانید. ممکن است دوستانتان حسود باشند، ولی شما نیز خیالاتی شده اید. نگران نباشید. برای همه رخ می دهد. هنگامی که وارد رابطه ای تازه می شوید، سیستم پاداش مغزتان فعال می شود و نورون هایتان معجون عشقی از ترشحات شیمیایی مغز شامل: دوپامین، تستسترون، وازوپرسین، اوکسیتاسین و سروتونین تحویل می دهند. این مخلوط طلایی عشق القا و مغزتان همزمان تمامی قضاوت های منفی را از راه به در می کند؛ مثلا نگرانی، شک و انتقاد.

جواب تنها دو کلمه است؛ تولید مثل.

نسل بشر برای بقا، به طور خودکار در برابر عشق جدید کور می شود تا به مرحله ای برسد که این عشق جدید به نتیجه تولید مثل و تربیت و رشد فرزند بیانجامد. به این مرحله که رسیدید، کوری شما افت می کند.‌ در این هنگام است که متوجه می شوید عشقتان زمان زیادی را صرف وقت گذراندن با موهایش می کند، بیش از اندازه بلند می خندد و ...

اما این مرحله تازه شروع رابطه واقعی است؛ مرحله ای که در آن به راحتی نقاط ضعفتان را در برابر هم به معرض نمایش می گذارید.

در ابتدای این خودنمایی ها! هورمون استرس، کورتیزول، به شدت افزایش پیدا می کند، چون دائما نگران این هستید که مبادا دل محبوب خود را بزنید؛ اما هنگامی که به مرحله یادشده یعنی فرزندآوری رسیدید، دوباره هورمون کورتیزول کاهش و سطح سروتونین تان افزایش پیدا می کند. با اینکه سروتونین به تنهایی به پای معجون عشق نمی رسد، ولی باعث جذب دو طرف به یکدیگر به صورت پایدار می شود.

این به معنی آن است که حتی زوج های پیر نیز یکدیگر را دوست دارند اما نوع آن متفاوت است.

منبع:tabnak.ir