چرا برخی هنوز کرونا را جدی نمی گیرند؟

بیش از 9 ماه از زمان بروز اولین نشانه‌های کرونا در ایران می‌گذرد و در این مدت تلاش برای اجرای طرح‌های پیشگیرانه، به سخن اول و آخر مردم و مسوولان تبدیل شده اما با وجود هشدارهای فراوان برای منع رفتارهای پرخطر، شلوغی این روزهای خیابان ها، پیغام دیگری دارد که بیان واضح آن " جدی نگرفتن کرونا" است.

کد خبر: ۱۲۵۳۱۲۲

تاریخ: ۰۳ آذر ۱۳۹۹ - ۰۸:۵۳

نازنین دادور، خبرگزاری دانا، سرویس سلامت؛ یکی از دلایل مهم کم توجهی بخشی از جامعه به هشدارها و توصیه‌های مرتبط با کرونا، مبتلاشدن آنها به "بی حسی عاطفی" و دور شدن از فرهنگ جمعی است و همین امر سبب شده تا احساس مسوولیت این عده در قبال دیگران کمرنگ شود.

برخی کارشناسان اعمال محدویت‌ها را برای مقابله با ویروس مرگبار کرونا کافی نمی‌دانند و معتقدند باید با راهکاری جدیدی‌تر به کار گرفت.

این روزها که ویروس کرونا باعث شده تا کشورهای درگیر، گردهم آیی های بزرگ و کوچک انسانی را ممنوع کرده و سفر رفتن و میزان ارتباط با یکدیگر را به صفر برسانند یک پرسش ذهن همگان را به خود مشغول کرده که چرا با گذر زمان، مردم ایران توصیه های ستاد ملی مقابله با کرونا را جدی نمی گیرند و بگونه ای رفتار می کنند که گویا نه خانی آمده و نه خانی رفته!

فراموش کرده اند که نخستین روزهایی که ویروس کرونا تازه شروع به جولان کرده بود، جمله «چه کنم چه کنم تا بیمار نشوم» نقل محافل بود و همگان مترصد خواندن یا شنیدن مطلبی در مورد پیشگیری از ابتلا به ویروس کرونا بودند. توصیه های بهداشتی و سلامت به شدت منتشر می شد و رسانه ها از حال بد بیماران کرونایی می گفتند تا تلنگری باشد برای اقشار مختلف که با مشاهده آن، پروتکل های بهداشتی و درمانی و غذایی را جدی تر بگیرند. موضوعی که باعث شد آمار فوتی های کرونا در آستانه دو رقمی قرار بگیرد و امیدها به مقابله دوچندان شود.

اما با طولانی شدن پروسه مقابله و بازگشت زودهنگام به زندگی عادی در کنار رعایت نشدن پروتکل های اعلامی، این ویروس ناخوانده سوار بر اسب تروای خود، پشت هر خانه نشست و به کوچک و بزرگ رحم نکرد تا آنجا که به گزارش اول آذر ماه سخنگوی وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، تاکنون ۸۴۱ هزار و ۳۰۸ نفر در کشور به طور قطعی به ویروس کرونا مبتلا شده‌اند و با فوت ۴۳۱ بیمار دیگر از مبتلایان قطعی به کرونا در ۲۴ ساعت گذشته، شمار جانباختگان قطعی بیماری کووید۱۹ در کشور به ۴۴ هزار و ۳۲۷ نفر رسید و ۲۷ استان همچنان در وضعیت قرمز کرونا هستند.

بر همین اساس طرح تعطیلات از اول آذر ماه با هدف کاهش تلفات به صورت جدی در سراسر کشور اجرایی شد تا در کنار ایجاد تغییر در رفتار اقشار مختلف جامعه نسبت به جدی گرفتن کرونا، باعث کاهش آمار فوت در اثر کرونا شود. اما متاسفانه این طرح در حالی اجرایی شد که عده ای طرح را به سخره گرفته و پیش از اجرایی شدن آن، بار سفر بستند.

یافتن راهکاری برای بازگشت دوباره جدیت اجرایی شدن پروتکل های بهداشتی مبارزه با کرونا در جامعه و نتیجه بخش بودن طرح تعطیلات به خاطر کرونا، خبرنگار اجتماعی ایرنا را بر آن داشت تا با دکتر مصطفی قانعی رئیس کمیته علمی ستاد مقابله با کرونا و دبیر شورای آموزش پزشکی و تخصصی به گفت وگو بنشیند.

در این گفت وگو، قانعی در پاسخ به اینکه چه کنیم تا مردم بیش از همیشه کرونا را جدی بگیرند، گفت: یکسری مسائل که حاکمیتی است را نمی توان به مردم سپرد به این معنا که اگر وزارت بهداشت خطری احساس کند مبنی بر اینکه رعایت نکردن پروتکل ها از سوی گروهی، خطر مرگ برای بقیه به وجود می آورد، باید از طریق حاکمیت اعمال قانون به گونه ای صورت گیرد که کسی که رعایت نمی کند از مجازات عدم رعایت بترسد.

کاری کنیم که رعایت نکردن پروتکل ها ضد ارزش تلقی شود

وی با تاکید بر اینکه باید کاری کرد که رعایت نکردن پروتکل ها ضد ارزش تلقی شود، ادامه داد: این کار با فرهنگ سازی درست نمی شود چنانچه شاهدیم در کشورهای موفق در این زمینه، جدیت در پیگیری و مراقبت و ایزوله کردن افراد جامعه عامل موفقیت آنان بوده است.

ایزوله و قرنطینه دنباله دار شود

قانعی با بیان اینکه یک روز بستن راهها و روز دیگر خواهش کردن از مردم برای خارج نشدن از خانه جواب نمی دهد، تصریح کرد: حاکمیت باید این دو را با هم اجرایی کند یعنی ضمن درخواست از خانه نشینی، راه ها را هم ببندد.

وی افزود: این کار باید ادامه دار شود و جریمه عدم سرپیچی را هم باید به وزارت بهداشت بدهند تا بیمارستان ها را برای پذیرش بیماران مجهزتر کنند.

روانشناسان اجتماعی به میدان بیایند

به گفته رئیس کمیته علمی مقابله با کرونا، فراموش نکنیم که اعمال محدودیت ها بخاطر این است که بیمارستان ها و کادر درمان بتواند بار این تعداد بیمار را تحمل کنند.

قانعی یادآور شد: فراموش نکنیم در پدیده ای که طول می کشد و زمان می برد شاهد افزایش خستگی مردم، کاهش اثر بخشی رسانه ای و پذیرش توصیه ها و افزایش بی تفاوتی ها خواهیم بود که در این جا باید روانشناسان اجتماعی به یاری کادر درمان بیایند تا چگونگی حفظ حساسیت ها را آموزش دهند.