جستجوی هویتی یک دختر نوجوان ماجراجو

معرفی فیلم «انولا هولمز»‏

تماشای فیلم «انولا هولمز» می‌تواند ما را به اندیشه‌ها و ایده‌هایی رهنمون سازد که با برخورد این انگاره‌ها و اشارات ‏نظری و تاریخی با جهان ذهنی ما، آوردگاه جذابی برای بازاندیشی پیرامون مقوله‌هایی چون تربیت، نقش‌های جنسیتی، ‏کنشگری اجتماعی و... پدید می‌آید.‏

کد خبر: ۱۲۵۶۰۰۴

تاریخ: ۰۶ فروردين ۱۴۰۰ - ۰۷:۲۸

محمدامین قاسمی پیربلوطی، خبرگزاری دانا، گروه فرهنگ؛ در روزگار کنونی سخن‌گفتن از نقش‌ها و منزلت‌های اجتماعی به امری رایج و معمول تبدیل شده و بسیاری از ‏انگاره‌های ذهنی پیرامون حقوق و وظایف انسانی و اجتماعی، بدیهی و مفروض تلقی می‌شوند. در این میان اما نوجوانان ‏و به‌خصوص نوجوانان دختر شاید جایگاه ویژه و مناقشه‌برانگیزی در بحث‌های مربوط به هویت، محدوده‌ی ‏جامعه‌پذیری، هنجارهای رفتاری و الگوهای کنشی داشته باشند. نقش اجتماعی مطلوب دختران نوجوان نیز چه در ‏بازه‌های تاریخی و چه در پهنه‌های جغرافیایی متفاوت بوده و تا حد زیادی بستگی به ساخت خانوادگی و به‌طورکلی نظام ‏فرهنگی جامعه‌ی موردنظر دارد. در چنین فضا و زمینه‌ای است که تماشای فیلم «انولا هولمز» می‌تواند ما را به اندیشه‌ها ‏و ایده‌هایی رهنمون سازد که با برخورد این انگاره‌ها و اشارات نظری و تاریخی با جهان ذهنی ما، آوردگاه جذابی برای ‏بازاندیشی پیرامون مقوله‌هایی چون تربیت، نقش‌های جنسیتی، کنشگری اجتماعی و... پدید می‌آید.‏

فیلم سینمایی «انولا هولمز» (‏Enola Holmes‏)، محصول سال 2020 و اثری در ژانر ماجراجویی و معمایی به ‏نویسندگی جک تورن و کارگردانی هری بردبییر است که براساس اولین نسخه از مجموعه کتاب‌هایی با همین نام اثر ‏نانسی اسپرینگر، ساخته و توسط سرویس نت‌فلیکس منتشر شده‌است. داستان فیلم به این صورت آغاز می‌شود که انولا ‏‏(میلی بابی براون) در روز تولد 16 سالگی‌اش متوجه می‌شود که مادرش (هلنا بونهام کارتر) به‌طور اسرارآمیز و عجیبی ‏ناپدید شده‌است. برادران بزرگتر انولا، یعنی شرلوک (هنری کویل) و مایکرافت (سم کلفلین)، با شنیدن این خبر پس از ‏سال‌ها دوری از خانه بازمی‌گردند تا اوضاع و شرایط را بررسی کنند. کمی که می‌گذرد انولا متوجه می‌شود که کار ‏چندانی از دست برادرانش برنمی‌آید، پس با توجه به نشانه‌هایی که مادرش برایش به‌جای گذاشته تصمیم می‌گیرد پای در ‏مسیر یک ماجراجویی هیجان‌انگیز و پرمخاطره گذاشته تا پاسخی برای پرسش‌های پرشمارش بیابد.‏

آن‌چه این روزها در بخشی از نوشته‌های راجع به آثار نمایشی معمول شده، این است که اگر اثر موردنظر با محوریت ‏مسائل دختران و زنان ساخته شده‌باشد، به‌سرعت لقب فمینیستی را چون برچسبی منفی‌نما بر آن الصاق کرده و راه را بر ‏هرگونه واکاوی ژرف‌تر اثر سد می‌کنند. البته جریان‌ها و روندهای رسانه‌ای اخیر هم در این باره بسیارمؤثر بوده‌اند، اما ‏هنگام گفتگو و اندیشیدن پیرامون اثری مثل «انولا هولمز» بهتر است که تمامی وجوه را با هم بنگریم. در درجه‌ی اول ‏‏«انولا هولمز» اثر سرگرم‌کننده‌ای است که شاید مخاطب اصلی آن را بتوان گروه نوجوانان کشورهای غربی دانست. لحن ‏صمیمانه و فضای داستانی پرماجرا و خوش‌آهنگ آن باعث می‌شوند که بیننده هم دو ساعت از اوقات فراغت خود را ‏به‌خوبی بگذراند و هم پس از تماشای فیلم، بسته به این‌که لایه‌های هویتی‌اش از چه عناصری تشکیل شده‌اند، به فکر ‏فرو رود و سعی کند پیام‌های موجود در اثر را با توجه به جهان ذهنی خود حلاجی کند. در این میان اگر بخواهم یک ‏گزاره‌ی کلیدی را از دل این متن رسانه‌ای بیرون بکشم، می‌توانم این‌گونه بگویم: مسیر پردست‌انداز زندگی پیش رویت را ‏با گام‌های خودت هموار کن!‏