عضو هیات علمی گروه علوم تربیتی دانشگاه ملایر تأکید کرد؛

تا زمانی که دانشگاه آزاد اسلامی به سمت و سوی ارتقاء کیفیت آموزشی حرکت نکند، پیشرفت واقعی اتفاق نمی افتد

دانشگاه آزاد اسلامی با گسترده ای که دارد، در رسیدن به کیفیت آموزشی دچار مشکل شده و این مهم ترین مساله ای است که واحدهای این دانشگاه را به چالش کشیده است.

کد خبر: ۱۲۸۳۲۹۵

تاریخ: ۲۱ ارديبهشت ۱۴۰۱ - ۱۶:۰۳

به گزارش خبرگزاری دانا، کیومرث عزیزملایری، عضو هیات علمی گروه علوم تربیتی دانشگاه ملایر در گفت و گو با سیناپرس گفت: دکتر جاسبی در زمانی که ریاست دانشگاه آزاد اسلامی را بر عهده داشت، تعاریفی برای رشد و پیشرفت دانشگاه آزاد در نظر گرفت که یک دوره شامل کمیت گرایی می شد و آن، گسترش فضای آموزشی بود که مورد تایید سازمان مرکزی قرار گرفت. نکته مثبتی که در آن دوره در پرونده مدیران دانشگاهی دیده می شد، میزان ساخت و ساز از نظر فضای آموزشی بود.

او ادامه می دهد: بعد از حدود دو دهه قرار بر آن بود که دانشگاه آزاد اسلامی مسیر کیفی را طی کند. اما به نظر می رسد گسترش دانشگاه آزاد معضل این دانشگاه باشد. این که هر شهری و هر بخشی یک واحد دانشگاه آزاد داشته باشد، برقراری کیفیت لازم را ناممکن کرده و بسیاری از واحدها در کنار کمبود هیات علمی، قادر به تامین امکانات لازم مانند آزمایشگاه هم نیستند؛ به ویژه در واحدهای کوچک این مسئله باید مدیریت شود که دانشگاه را با مشکلات زیادی مواجه کرده است.

به گفته عزیزملایری، معضل دیگری که پیش روی دانشگاه آزاد اسلامی قرار داشت، این بود که بودجه دانشگاه باید از طریق جذب دانشجو می شد و نگرانی ها به ویژه با رشد جمعیت بیشتر، به سمت تامین بودجه جلب شد. غیر از چند واحد بزرگ مانند واحد اراک، علوم و تحقیقات یا دست کم واحدهای 10 استان برتر کشور که توانستند کارهای مهمی انجام دهند مابقی واحدها که روی جذب دانشجو در مقطع کارشناسی سرمایه گذاری کرده بودند، به یک باره کمیت دانشجو را از دست دادند و با معضل بودجه روبرو شدند.

او اشاره می کند:در مقاطع تحصیلات تکمیلی هم حرکتی در مسیر رشد کیفی به طور قابل توجهی صورت نگرفته است. البته تحصیلات تکمیلی گسترش پیدا کرد اما توام با رشد کیفی نبوده است. درواقع، از زمانی که کشور با کاهش رشد جمعیت مواجه شد، تنها دغدغه دانشگاه آزاد اسلامی تامین مالی آن بوده و دیگر افزایش کیفیت علمی دانشگاه جزء ملاک های اصلی این مرکز آموزشی قرار ندارد.

این عضو هیات علمی می گوید: این اوخر تصمیم بر آن شد که بودجه در سازمان مرکزی متمرکز شده و از حالت واحدی خارج شود؛ از آنجایی که دانشگاه های پیام نور و در حال حاضر، دانشگاه های دولتی روزانه هم بدون کنکور در مقطع کارشناسی دانشجو می پذیرند، شانس ارتقای کیفی به دلیل اولویت تامین مالی در اولویت دوم دانشگاه آزاد قرار گرفته و دیگر اولویت نخست آن محسوب نمی شود. همچنین گسترش قارچ گونه دانشگاه های غیرانتفاعی زیر نظر وزارت علوم باز هم ضربه ای بود که به دانشگاه آزاد وارد آمد.

او عنوان می کند:دانشگاه آزاد اسلامی برای جبران این موارد، بخش تحصیلات تکمیلی به ویژه در مقطع ارشد را گسترش داد. به گزارش سیناپرس، گسترش مقطع ارشد در دانشگاه های دولتی نیازمند حداقل یک دانشیار، سه استادیار با یک گرایش است و در مقطع دکتری هم حداقل باید یک استاد تمام، دو دانشیار و چند استادیار با یک گرایش حضور داشته باشد اما با بررسی این شرایط به این نتیجه می رسیم که چنین شرایطی در دانشگاه آزاد فراهم نیست.

او ادامه می دهد: به عنوان مثال در واحد ملایر، رشته زبان بدون این که دانشیار داشته باشد مقطع دکتری برگزار می کند یا در مقطع ارشد دانشیار وجود ندارد و درواقع با داشتن چند استادیار دوره های تحصیلات تکمیلی را در شهرستان ها گسترش داده اند.

او تأکید می کند : این موارد غیر از شرایط حاکم بر تهران است که بازنشستگان وزارت علوم با مدارج دانشیاری و استادتمامی جذب واحد علوم و تحقیقات شده اند و برخی از این قبیل واحدها با مشکل نیروی انسانی روبرو نیستند.

عزیزملایری عنوان می کند: ما در شهرستان ها فارغ التحصیلانی در مقطع کارشناسی ارشد با جمعیت گسترده داریم که به جرأت می توان گفت یک درصد آنها هم پایان نامه خود را نمی نویسند. پیشنهادی که من می توانم ارائه دهم، این است که واحدهای شهرستانی را در مراکز استان تجمیع کنند و درواقع، در حال حاضر به تعداد مراکز استان، واحد دانشگاه آزاد داشته باشند تا این گونه بتوانند در جهت ارتقای کیفی حرکت کنند.

او اشاره می کند: در حال حاضر، گسترش دانش در سطح وسیع دیگر رسالت دانشگاه آزاد نیست و رسالت آن، کار کیفی است و این اقدام، مستلزم کوچک شدن دانشگاه آزاد اسلامی است. این دانشگاه با توجه به تعداد گسترده واحدهایی که دارد، بعد از دانشگاه تهران، دومین دانشگاه از نظر رتبه بندی محسوب می شود. در صورتی که اگر تعداد اعضای هیأت علمی، تعداد دانشجو، هزینه ها و غیره را حساب کنید، بسیار بالاتر از دانشگاه تهران است.

او ادامه می دهد: وقتی حرف از کارایی به میان می آید، در مقایسه با دانشگاه تهران، خروجی دانشگاه آزاد با توجه به هزینه های آن، تراز نیست. بنابراین، مشاهده می کنیم که با توجه به هزینه های بالاتر، کارآیی لازم وجود ندارد. به گزارش سیناپرس، اگر هم واحدهایی چون تهران جنوب، تهران شمال و تهران مرکزی حرکتی انجام داده و مقالاتی را منتشر کرده اند و آورده های علمی دارند، باز هم استادان دانشگاه های دولتی بوده اند و به نوعی، دانشگاه آزاد از توانمندی همین استادان دانشگاه های دولتی استفاده می کند نه از آورده های خود.

عزیزملایری توصیه می کند: اگر قرار بر ماندن دانشگاه آزاد باشد، باید سیاست ارتقای کیفیت را در این دانشگاه پیگیری کرد. اما اگر این موضوع اهمیتی ندارد و تنها تأمین منابع مالی برای آنها اولویت دارد، موضوع دیگری است. بنابراین، تنها راه تجمیع واحدهاست و باید ادامه هر واحد دانشگاهی را منوط به خروجی علمی آن کرد.

این عضو هیات علمی دانشگاه ملایر در ادامه می گوید: واحد دانشگاهی که نمی تواند خروجی علمی مناسبی را داشته باشد، باید در واحدهای دیگر تجمیع شده و به جای جذب نیروی انسانی جدید، نیروی انسانی قبلی را ساماندهی کند و آن نیروهایی را که بازدهی کافی ندارند، تعدیل کند تا چند واحد که می توانند کیفیت لازم را ارائه کنند، به حیات خود در دانشگاه آزاد اسلامی ادامه دهند.

بنابراین، تا زمانی که دانشگاه آزاد اسلامی به سمت و سوی ارتقاء کیفیت آموزشی حرکت نکند، پیشرفت واقعی در واحدها اتفاق نمی افتد و دانشجو به معنای واقعی تربیت نمی شود.

انتهای پیام/