یک سوراخ بزرگ لایه ازن در مناطق استوایی کشف شد

به تازگی سوراخی بسیار بزرگتر از سوراخ قطبی بر روی لایه ازن کشف شده که گفته می‌شود بیش از ۴۰ سال پیش ایجاد شده است.

کد خبر: ۱۲۹۱۶۹۹

تاریخ: ۱۸ تير ۱۴۰۱ - ۰۹:۳۳

به گزارش خبرگزاری دانا، به گفته یک محقق کانادایی، در حال حاضر بر روی لایه ازن یک سوراخ هفت برابر بزرگتر از سوراخی که پیش از این ازن در قطب جنوب داشت، بر فراز مناطق گرمسیری قرار دارد و از دهه ۱۹۸۰ وجود داشته است.

به نقل از ساینس دیلی؛ در AIP Advances، توسط انتشارات AIP، چینگ-بین لو، دانشمندی از دانشگاه واترلو در انتاریو کانادا، یک سوراخ بزرگ ازن در تمام فصول را نشان می‌دهد که در این منطقه تقریبا ۲۵ درصد اتمسفر از دست رفته است. این سوراخ از نظر وسعت ۷ برابر سوراخ قبلی است که در منطقه قطب جنوب کشف شده بود، ولی از نظر عمق در فصل بهار تقریبا مشابه آن سوراخ است.

لو گفت: مناطق استوایی نیمی از سطح سیاره را تشکیل می‌دهند و حدود نیمی از جمعیت جهان را در خود جای داده اند. وجود سوراخ ازن استوایی ممکن است باعث نگرانی بزرگ جهانی شود.

تخریب لایه اوزون می‌تواند منجر به افزایش تابش اشعه ماوراء بنفش به سطح زمین شود که می‌تواند خطر ابتلا به سرطان پوست و آب مروارید را در انسان افزایش دهد، همچنین سیستم ایمنی بدن انسان را تضعیف می‌کند، بهره وری کشاورزی را کاهش می‌دهد و بر ارگانیسم‌های حساس آبی و اکوسیستم‌ها تأثیر منفی می‌گذارد.

مشاهده لو از سوراخ اوزون برای همتایان او در جامعه علمی شگفت‌انگیز است، زیرا توسط مدل‌های فتوشیمیایی معمولی پیش‌بینی نشده بود. داده‌های مشاهده‌شده او به خوبی با مدل واکنش الکترونی مبتنی بر پرتو کیهانی (CRE) مطابقت دارد و نشان‌دهنده مکانیسم فیزیکی یکسانی است که برای سوراخ‌های ازن قطب جنوب و گرمسیری کار می‌کند.

همانند سوراخ قطبی ازن، تقریباً ۸۰ درصد از مقدار طبیعی این لایه در مرکز سوراخ ازن استوایی تخلیه می‌شود. گزارش‌های اولیه نشان می‌دهد که سطوح تخریب لایه ازن در مناطق استوایی در حال حاضر جمعیت بزرگی را به خطر می‌اندازد و تشعشعات UV که به این ناحیه رسیده اند بسیار بیشتر از حد انتظار است.

در اواسط دهه ۱۹۷۰، تحقیقات اتمسفر نشان داد که لایه اوزون، که بیشتر تابش فرابنفش خورشید را جذب می‌کند، ممکن است به دلیل مواد شیمیایی و صنعتی، در درجه اول کلروفلوئوروکربن‌ها (CFC) نازک شود. کشف سوراخ ازن قطب جنوب در سال ۱۹۸۵، تخریب لایه ازن ناشی از CFC را تایید کرد. اگرچه ممنوعیت چنین مواد شیمیایی به کند شدن تخریب لایه ازن کمک کرده است، اما شواهد نشان می‌دهد که تخریب لایه ازن ادامه دارد.