موتیسمم یا لالی انتخابی

چرا کودکم در برخی شرایط اصلاً حرف نمی زند ؟

موتیسم یا لالی انتخابی نوعی اختلال ضتطرابی در دوران کودکی است که با ناتوانی در گفتار یا برقراری ارتباط در شرایط خاص مشخص می شود . این بیماری معمولاً در اوایل کودکی تشخیص داده می شود . این دسته از کودکان در موقعیت های خاص مانند مدرسه یا اجتماع قادر به صحبت نیستند .

کد خبر: ۱۲۹۷۸۷۳

تاریخ: ۲۵ مرداد ۱۴۰۱ - ۰۸:۴۷

فاطمه سادات زاهدی ، کارشناس ارشد مشاوره ، خبرگزاری دانا ، گروه سلامت و سبک زندگی ؛ موتیسم یا لالی انتخابی نوعی اختلال ضتطرابی در دوران کودکی است که با ناتوانی در گفتار یا برقراری ارتباط در شرایط خاص مشخص می شود . این بیماری معمولاً در اوایل کودکی تشخیص داده می شود . این دسته از کودکان  در موقعیت های خاص مانند مدرسه یا اجتماع قادر به صحبت نیستند .

لالی انتخابی اگر درمان نشود می تواند عواقب مختلفی داشته باشد و منجر به مشکلات تحصیلی ، عزت نفس پایین ، انزوای اجتماعی و اضطراب اجتماعی شود .

اگر فکر می کنید که کودک شما ممکن است با لالی انتخابی دست و پنجه نرم کند ، به دنبال علائم زیر باشید :

*ابراز تمایل به صحبت که اضطراب ، ترس یا خجالت مانع آن می شود

*اجتناب از تماس چشمی

* ناتوانی در مکالمه در مدرسه و سایر موقعیت های خاص اجتماعی

* استفاده از ارتباطات غیرکلامی برای بیان نیازها

* کمرویی ، ترس از مردم و عدم تمایل به صحبت در سنین 2 تا 4 سالگی

*در برخی موقعیت ها به راحتی صحبت می کند ( به عنوان مثال در خانه یا با افراد ناآشنا ) ، اما در برخی شرایط خاص سکوت می کند ( به عنوان مثال ، در مدرسه یا با افراد ناآشنا )

برای تشخیص موتیسم

علایم لالی انتخابی حداقل برای یک ماه وجود داشته باشد ( نه در ماه اول مدرسه )

کودک شما باید زبان گفتاری را بفهمد و در برخی شرایط توانایی صحبت طبیعی را داشته باشد ( معمولاً در خانه با افراد آشنا )

کمبود گفتار باید در عملکرد آموزشی یا اجتماعی فرزند شما اختلال ایجاد کرده باشد .

یک روش درمانی متداول  در مورد لالی انتخابی استفاده از برنامه های مدیریت رفتار است . این برنامه ها شامل  تکنیک هایی مانند حساسیت زدایی و تقویت مثبت است که هم در خانه و هم در مدرسه تحت نظارت روانشناس اعمال می شود .

علاوه بر اینکه  به دنبال درمان حرفه ای مناسب هستید ، مواردی وجود دارد که می توانید برای کمک به کودک خود انجام دهید .

معلمان و سایر افرادی که با کودک شما کار می کنند را مطلع کنید

معلمان گاهی اوقات ممکن است از کودکانی که صحبت نمی کنند ناامید و عصبانی شوند . معلم فرزندتان را مطلع کنید که این رفتار عمدی نیست . با هم باید کودک خود را تشویق کنید و از رفتارهای مثبت او تعریف و تمجید کنید .

فعالیت هایی متناسب با مهارت های فعلی آنها انتخاب کنید

کودک خود را کجبور نکنید که در موقعیت های اجتماعی یا فعالیت هایی که خواستار ارتباط گفتاری است ، شرکت کند .

در عوض فعالیت هایی را انتخاب کنید که شامل گفتار نباشد . به پیشرفت پاداش دهید اما از مجازات پرهیز کنید.

کودک خود را تحت فشار نگذارید

پذیرش والدین در درمان مهم است . شما باید از تلاش برای مجبور کردن فرزند خود به صحبت اجتناب کنید . فشار آوردن به فرزندتان فقط باعث افزایش اضطراب او می شود و صحبت کردن را دشوار تر می کند .