تروما چگونه رابطه شما را تحت تاثیر قرار می دهد؟/مقابله با اثرات زیانبار تروما چگونه است؟

اگر شرایطی آسیب‌زا را تجربه کرده‌اید، ممکن است متوجه شوید که این تجربه شما را از بسیاری جهات تغییر داده است، از جمله بر شریک زندگی‌تان و رابطه‌تان. در واقع، انجمن روانشناسی آمریکا خاطرنشان می کند که یکی از اثرات دراز مدت تروما، تیرگی و بهم ریختگی روابط است.

کد خبر: ۱۳۱۱۸۱۶

تاریخ: ۱۶ اسفند ۱۴۰۱ - ۰۹:۰۳

نگار خلیلی، پایگاه خبری دانا، سرویس سلامت؛ تروما یک واکنش عاطفی به یک رویداد ناراحت کننده است که باعث ترس، گیجی، درماندگی یا گسستگی قابل توجهی می شود. نمونه هایی از رویدادهای آسیب زا شامل جنگ، بلایای طبیعی، حمله، سوء استفاده، خشونت، و شاهد مرگ و غیره است.

جنا هنسی، دکترای دکتر، روانشناس بالینی و مدرس روانشناسی پزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا ایروینگ، می گوید: «تروما می تواند از طرق مختلف بر افراد تأثیر بگذارد و ممکن است اثرات آن از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد.»

تروما می تواند نحوه رفتار ما را در جهان تغییر دهد. این می تواند با تغییر نحوه ارتباط ما با خود و دیگران بر روابط ما تأثیر بگذارد.

این مقاله به بررسی برخی از تأثیرات تروما بر روابط و برخی از راهبردهای مقابله ای می پردازد که ممکن است برای شما و شریک زندگیتان مفید باشد.

چگونه تروما می تواند بر رابطه شما تأثیر بگذارد

در زیر، دکتر هنسی به برخی از راه هایی که تروما می تواند بر شما تأثیر بگذارد و اینکه چگونه ممکن است بر روابط شما با شریک زندگی تان تأثیر بگذارد، توضیح می دهد:

فرآیندهای فکری خود را تغییر دهید: یک رویداد آسیب زا می تواند طرز فکر شما را در مورد خود، دیگران و دنیای اطرافتان تغییر دهد. برای مثال، ممکن است عمر خود را به این فکر کرده باشید که دیگران عموما قابل اعتماد هستند. با این حال، اگر در یک تجربه آسیب زا توسط شخصی آسیب دیده اید، ممکن است فکر کنید "من نمی توانم به کسی اعتماد کنم یا اجازه دهم به من نزدیک شود." این به نوبه خود بر نحوه ارتباط شما با دیگران از جمله شریک زندگیتان تأثیر می گذارد.

شما را بیش از حد هوشیار می کند: تروما مرکز ترس مغز ما را فعال می کند که ما را به حالت جنگ یا فرار می فرستد تا به ما کمک کند زنده بمانیم. با این حال، مغز شما ممکن است حتی پس از پایان حادثه در این حالت بیش از حد هشدار باقی بماند. ممکن است متوجه شوید که به هر چیزی که مغزتان به‌طور بالقوه تهدیدکننده می‌داند، واکنش نشان می‌دهید، صرف نظر از اینکه یک تهدید واقعی باشد یا نه. به عنوان مثال، اگر در هنگام راه رفتن در خیابان مورد حمله قرار گرفتید، ممکن است هر زمان که شخصی به طور تصادفی به شما برخورد کند، یک ترس اساسی را تجربه کنید.

باعث می شود شما احساس بی حسی کنید: طرف دیگر این حالت افزایش یافته ی برانگیختگی، گسستگی است، جایی که ممکن است احساس بی حسی یا "در درون" داشته باشید. این امر به ویژه در موارد آسیب های مزمن و غیرقابل اجتناب، مانند سوء استفاده طولانی مدت در دوران کودکی، رایج است. مغز ما به ما کمک می‌کند تا با وارد شدن به یک حالت منفصل و گسسته زنده بمانیم تا از آسیب محافظت کنیم. کسی که ضربه روحی را تجربه کرده است ممکن است از یک حالت افراطی به حالت دیگر، از حالت برانگیختگی به حالت کم اشتهایی، در نوسان باشد.

اجتناب کردن: تجربه تروما می تواند باعث شود از هر موقعیت یا شرایطی که شما را به یاد رویداد آسیب زا می اندازد اجتناب کنید. این می تواند به طور قابل توجهی بر توانایی شما برای عملکرد روزانه تأثیر بگذارد زیرا باعث می شود باور کنید که تنها راه برای احساس امنیت کوچکتر کردن دنیای خود است. در نتیجه، ممکن است خود را به بسیاری از تجربیات رضایت بخش ببندید.

شما را منزوی می کند: رویدادهای آسیب‌زا می‌توانند به‌طور باورنکردنی یک اثر منزوی کننده داشته باشند، زیرا ممکن است برای گفتن احساس خود به دیگران مشکل داشته باشید، یا ممکن است باور داشته باشید که هیچ‌کس نمی‌فهمد که در چه حالی هستید. این الگوها می توانند منجر به فاصله گرفتن در روابط و انزوای اجتماعی و عاطفی شوند.

ایجاد خشم و ناامیدی: پس از یک رویداد آسیب زا، ممکن است احساس کنید که کنترل کمتری بر واکنش‌های عاطفی و رفتاری خود دارید و به گونه‌ای رفتار می‌کنید که دیگران آن را نامتناسب با موقعیت فعلی می‌دانند. این می تواند باعث شود دیگران از دست شما ناامید یا عصبانی شوند و این باور را در شما تقویت کند که هرگز درک نخواهید شد.

مقابله با تأثیرات تروما بر روی رابطه شما

دکتر هنسی چند استراتژی را به اشتراک می گذارد که می تواند به شما کمک کند تا با تأثیرات تروما بر روابط خود کنار بیایید:

تجارب خود را بپذیرید: با تشخیص آنچه که از سر گذرانده اید، شرایط خود تأیید کنید و بپذیرید منطقی است که هنوز تحت تأثیر آن باشید.

خودآگاهی ایجاد کنید: با صرف زمان برای توصیف افکار خاص، شناسایی و برچسب زدن به احساسات و توجه به تکانه ها و پاسخ های خود، از پاسخ های بدن و ذهن خود به موقعیت ها و محرک ها آگاه تر شوید.

از تکنیک های زمینه سازی برای حضور خود استفاده کنید تکنیک های زمینه سازی مانند تمرینات تنفسی، ضربه زدن به انگشت یا توجه به حواس پنج گانه می تواند به شما کمک کند در لحظه حاضر بمانید. این تکنیک‌ها می‌توانند به‌خصوص در صورتی که با فلاش بک یا انزوا مشکل دارید، مفید باشند.

هم‌نظم‌سازی را با شریک زندگی‌تان تمرین کنید: هم‌تنظیمی به معنای استفاده از شریک زندگی‌تان و حضور آرامش‌بخش اوست تا به شما کمک کند که بیشتر احساس نظم و استقرار کنید. شریک زندگی شما می‌تواند با استفاده از لحن گرم و آرام‌بخش، اعتبار بخشیدن به ناراحتی‌تان و الگوبرداری از تکنیک‌های تنفسی یا خودآرام‌بخشی که برای شما مفید است، به شما کمک کند.

به دنبال کمک و حمایت حرفه ای باشید: در درمان با یک پزشک آموزش دیده در رویکرد درمانی تروما شرکت کنید. درمانگران آموزش دیده ای وجود دارند که می دانند شما چه چیزی را تجربه می کنید و چگونه می توانند به شما کمک کنند. لطفاً اگر شما یا کسی که دوستش دارید با تأثیرات تروما دست و پنجه نرم می‌کنید، به روان درمانگر تماس بگیرید.

به یک گروه پشتیبانی بپیوندید: پیوستن به یک گروه حمایتی برای افرادی که تجربیات آسیب زا مشابهی داشته اند می تواند مفید باشد.

حمایت از شریکی که تروما را تجربه کرده است

دکتر هنسی برخی از واکنش‌های عاطفی را که ممکن است در صورتی که شریک زندگی‌تان دچار آسیب‌های روحی شده باشد، بیان می‌کند:

عصبانیت از ناتوانی در جلوگیری از آن: ممکن است از این که نتوانستید جلوی وقوع آن رویداد را بگیرید عصبانی و ناراحت باشید و از اینکه شما نیز اکنون مجبور هستید با این تأثیر زندگی کنید، ناامید شوید.

در مورد نحوه ارائه حمایت مطمئن نیستید: ممکن است متوجه شوید که در مورد روش "درست" حمایت از شریک زندگی خود و حضور در کنار او مطمئن نیستید.

سردرگمی در رفتار شریک زندگی: علاوه بر این، زمانی که شریک زندگی‌تان دیگر آنطور که قبلاً رفتار می‌کرده است یا بعد از یک رویداد آسیب‌زا به شیوه‌ای متفاوت به شما پاسخ نمی‌دهد، می‌تواند احساس سردرگمی و ناراحتی کند.

غم و اندوه از دست دادن برخی از جنبه های رابطه شما :یک روند سوگواری وجود دارد که زمانی رخ می دهد که کسی متوجه شود که زندگی قبلی با شریک زندگی خود دیگر وجود ندارد. هنگامی که با عدم اطمینان در مورد چگونگی حرکت رو به جلو و شروع درمان مواجه هستید، تکیه کردن به دیگران می تواند مفید باشد.

دکتر هنسی راه هایی را برای حمایت از شریک زندگی خود در صورتی که تجربه آسیب زا داشته است، پیشنهاد می کند:

از به کار بردن عباراتی خاص جلوگیری کنید: از به کار بردن عباراتی مانند مانند "هر چیزی به دلیلی اتفاق می افتد" یا "آنچه شما را نکشد، قوی ترتان می کند" خودداری کنید. گاهی اوقات، اتفاقات وحشتناک بی دلیل رخ می دهد و باعث می شود که فرد احساس کند نسخه درهم شکسته ای از خودش است. این انتظار که آن‌ها باید «قوی‌تر» باشند یا «معنی پیدا کنند» در تروما، می‌تواند به‌طور باورنکردنی بی‌اعتبار باشد و به جای آرامش، احساس شکست را به آنها بدهد.

قبل از واکنش مکث کنید: قبل از اینکه به شریک زندگی خود در حالت عصبانیت، ناامیدی یا ناراحتی واکنش نشان دهید، زمانی را برای آرام کردن و کنترل احساسات خود اختصاص دهید.

شفقت داشته باشید: ممکن است شریک زندگی شما کنترل کاملی بر نحوه واکنش خود به یک محرک تروما نداشته باشد و ممکن است به زمان نیاز داشته باشد تا پاسخ خودکار را قبل از یادگیری روشی جدید برای واکنش نشان دهد. در طول این فرآیند با آنها درک و دلسوز باشید.

صبور باشید: به خاطر داشته باشید که بهبودی یک فرآیند خطی نیست، احتمالاً پر از فراز و نشیب خواهد بود. سعی کنید ناامید نشوید.

به دنبال کمک باشید: برای کمک به پردازش پاسخ های احساسی خود به رویداد و تغییرات در شریک زندگی یا رابطه تان، به درمان خود بروید.

من همیشه توصیه می کنم که شرکای کسانی که ضربه روحی را تجربه کرده اند نیز به دنبال کمک و حمایت باشند زیرا زندگی آنها نیز تحت تاثیر قرار گرفته است.