روزشمار انقلاب اسلامی؛ ۱۳ بهمن ۱۳۵۷

از اضافه شدن مدارس شماره ۱ و ۲ علوی به لیست مدارس محل سکونت امام خمینی تا دیدار امام با محمدتقی فلسفی و جمعی از همافران ارتش شاهنشاهی از وقایع ۱۳ بهمن ۱۳۵۷ است.

کد خبر: ۱۳۱۸۵۰۳

تاریخ: ۱۳ بهمن ۱۴۰۳ - ۰۷:۴۲

به گزارش پایگاه خبری دانا، با بروز نشانه‌های قطعی پیروزی انقلاب اسلامی، کشور دستخوش مجموعه حوادث و وقایع بسیاری شد که در سلسله گزارش‌هایی به بازخوانی این وقایع می‌پردازیم.

جزییات حوادث و وقایع ثبت شده در تاریخ ۱۳ بهمن ۱۳۵۷ به شرح زیر است:

**پس از ورود بنیانگذار نظام جمهوری اسلامی ایران به میهن و در ابتدای حضور ایشان در تهران، مدرسه رفاه به عنوان محل اقامت و دیدارهای امام تعیین شد، اما کمیته استقبال به دلیل گنجایش کم و کثرت مشتاقان ۲ مدرسه مجاور مدرسه رفاه شامل مدرسه شماره ۱ و ۲ علوی را هم به لیست محل اسکان، اقامت و دیدار امام انتخاب کرد.

به این ترتیب امام خمینی صبح روز ۱۳ بهمن ۱۳۵۷ از مدرسه رفاه که شب قبل را در آن صبح کرده بودند به مدرسه شماره ۲ علوی عزیمت کردند.

**اولین دیدارکنندگان با امام خمینی، حجت‌الاسلام محمدتقی فلسفی و جمع زیادی از طلبه‌های حوزه‌های علمیه بودند. شیخ محمدتقی فلسفی که در دوره پهلوی ممنوع‌المنبر بود پس از سال‌ها در حضور حضرت امام به منبر رفته و سخنرانی کرد.

**با اتمام سخنرانی شورانگیز شیخ فلسفی، امام خمینی با ‌موضوع «مفاسد سلطنت غیرقانونی شاه و وجوب ادامۀ مبارزه تا سقوط رژیم» در جمع روحانیون حاضر در مدرسه علوی سخنرانی مبسوطی ایراد کردند.

ایشان در بخشی از بیانات فرمودند «گاهی گفته می‌شود، که خب شاه می‌آید توبه می‌کند و توبه هم‌ ‌کرد. خب دیگر چه می‌گویید؟ خدا که توبه را قبول می‌کند، شماها چه می‌گویید دیگر!؟ ‌ ‌این را من کرارا عرض کردم که اولا توبه شرایطی دارد که تا آن شرایط تحقق پیدا نکند، ‌خدای تبارک و تعالی قبول نمی‌کند.

آنچه بی شرط خدای تبارک و تعالی قبول می‌کند ‌آن چیزهایی است که مربوط به حقوق الله است، کسی نماز نخوانده، کسی روزه نگرفته، ‌ ‌کسی حج نرفته است، اینها چیزهایی است که اگر توبه بکند، شرطی ندارد، توبه‌اش را ‌قبول می‌کند.

و اما حقوق ناس ـ حقوق ناس را، توبه‌اش را تا این حق رد نشود قبول‌ ‌نمی‌کند. شما بفرمایید که حالا این شخص که آمده توبه کرده ـ فرضا عرض می‌کنم ـ این‌ ‌راضی است به اینکه بیاید اموالی را که از مردم برده پس بدهد و کارهایی که از قبیل‌ ‌چپاول هست، اینها را جبران بکند؟ فرضا که یک همچو کاری بکند و او مالی داشته باشد ‌تا بتواند جبران کند ـ مال ملت را که نمی‌شود به خود ملت داد برای جبران مال هایی که اینها ‌دارند! همه‌اش مال ملت است؛ مال خودشان نیست. برداشتند و فرار کردند و در بانک های‌ ‌خارجه انبار کردند. »

**امام خمینی در این روز درخواست جمعی از همافران نیروی هوایی ارتش شاهنشاهی برای دیدار را پذیرفتند.

ایشان در این دیدار خطاب به آنان بیان کردند: «اگر یک نفر از این همافران با دست این جلادان از بین برود، ما همۀ آنها را به کیفر ‌اعمال‌شان می‌رسانیم.

جرم همافران و سایر ارتشیانی که فرار کرده‌اند، این است که به ملت‌ ‌پیوسته‌اند. چرا از این راه غلط و شیطانی، عمال دستگاه رویگردان نیستند؟ چرا اراد ‌ملت را ترک کرده، راه صهیونیستها را پیش گرفته‌اند؟ ما کسانی از ارتشیان را که توبه کنند ‌و برگردند، توبۀ همه آنها را با دل و جان قبول می کنیم.»

**در این روز خبرگزاری رویترز در گزارشی نوشت: «دولت اسرائیل نسبت به بازگشت (آیت‌الله) خمینی شدیدا اظهار نگرانی کرده است. ممکن است ورود آیت‌الله خمینی باعث بروز تندروی های خشن گردد و کوشش های صلح خاورمیانه را به خطر بیندازد.»

**خبرگزاری آسوشیتدپرس هم به نقل از شاپور بختیار نوشت: «طرفداران آیت‌الله خمینی می‌توانند فریاد بزنند، غوغا کنند، توهین کنند، این کار چیزی را ثابت نمی‌کند، اما اینکه چندین میلیون نفر برای استقبال از آیت‌الله به تهران آمدند، مبالغه‌آمیز است.»

**آسوشیتدپرس در گزارش دیگری که در همین روز چاپ شد، نوشت: «امرای ارتش گفته‌اند که اگر آیت‌الله خمینی بر خلاف قانون اساسی اقدامی کند، آنها دست به اقدام خواهند زد.»

**رادیو مسکو هم نوشت: «دانشجویان ایرانی مقیم آمریکا علیه مداخله آمریکایی‌ها در امور داخلی ایران، در برابر کاخ سفید تظاهرات کردند.»

**دکتر کریم سنجابی وزیر خارجه دولت موقت خواستار استعفای شاپور بختیار شد. وی در عین حال گفت: «جبهه ملی به امام خمینی وفادار است.»

**خبرگزاری تاس هم در گزارشی نوشت: «بازگشت آیت‌الله خمینی به ایران مبارزه در آن کشور را وارد مرحله سرنوشت‌ساز کرد.»

منابع:

روزشمار تاریخ ایران، باقر عاقلی، نشر گفتار، ج ۲، ۱۳۷۲

روزنامه کیهان ازتاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۵۷  تا ۲۳ بهمن ۱۳۵۷

صحیفه امام، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی (س)، ج ۲۲، ۱۳۸۵

از مهاجرت امام خمینی به پاریس تا پیروزی، علی اکبر علی اکبری بایگی، مرکز اسناد انقلاب اسلامی، ۱۳۸۴