در عصر دانایی با دانا خبر      دانایی؛ توانایی است      توانا بود هرکه دانا بود               ز دانش دل پیر برنا بود      دانا خبر نخستین مرجع اخبار علمی - آموزشی در ایران      دانا خبر گزارشگر هر تحول علمی در ایران و جهان      دانایی محوری زیربنای توسعه و پیشرفت ایران اسلامی      دانایی کلید موفقیت در هزاره سوم      گزارش کامل هر تحول علمی را در دانا خبر ببینید      
کد خبر: ۱۲۷۶۸۵۲
تاریخ انتشار: ۰۷ اسفند ۱۴۰۰ - ۱۷:۲۳
پژوهشگران چینی مدعی شدند
پژوهشگران چینی در بررسی جدید خود، از یک داروی گیاهی سنتی برای درمان سرطان‌هایی استفاده کردند که از بینی و گلو نشأت می‌گیرند.
اثر چشمگیر یک داروی گیاهی چینی در درمان سرطان

به گزارش خبرگزاری دانا و به نقل از مدیکال‌اکسپرس، درمان "کارسینوم نازوفارنکس" (NPC) که به گروهی از سرطان‌هایی گفته می‌شود که از بینی و گلو نشأت می‌گیرند، به دلیل موقعیت منحصربه‌فرد آنها پیچیده است. پرتودرمانی اغلب درمان اصلی برای کارسینوم نازوفارنکس است. با وجود این، برخی از بیماران نسبت به پرتودرمانی مقاوم هستند. بررسی‌ها نشان داده‌اند که پدیده‌ای موسوم به "DNA متیلاسیون" (DNA methylation)، تاثیر زیادی بر مقاومت نسبت به پرتودرمانی دارد.

مقاومت نسبت به پرتودرمانی را می‌توان با استفاده از ترکیبات شیمیایی موسوم به حساس‌کننده‌های پرتوی کاهش داد که سلول‌ها را در برابر تشعشع، آسیب‌پذیرتر می‌کنند. گروهی از پژوهشگران به سرپرستی دکتر "کین فن" (Qin Fan) از دانشگاه پزشکی جنوبی (Southern Medical University) و دکتر "یینگ ال‌وی" (Ying Lv) از بیمارستان "نانفنگ" (NanFang) چین، یک داروی گیاهی سنتی موسوم به "شنگمای یین" (Shengmai Yin) را به عنوان یک حساس‌کننده پرتوی مؤثر برای بیماران مبتلا به کارسینوم نازوفارنکس شناسایی کرده‌اند.

دکتر "فن" گفت: DNAمتیلاسیون، یک تغییر اپی‌ژنتیکی است؛ به این معنی که به جای جهش در کد ژنتیکی، با تغییر در نحوه بیان ژن‌ها ایجاد می‌شود. در نتیجه، تغییرات اپی‌ژنتیکی، برگشت‌پذیر هستند و اغلب می‌توان آنها را با کمک مواد گیاهی تعدیل کرد. ما با توجه به پژوهش‌های پیشین، بررسی کردیم که آیا "شنگمای یین" می‌تواند وضعیت DNAمتیلاسیون را در سلول‌های مبتلا به کارسینوم نازوفارنکس تغییر دهد و این که آیا چنین تغییراتی بر حساسیت پرتوی سلول‌ها تأثیر می‌گذارند یا خیر."

پژوهشگران در این پروژه، ابتدا سطوح DNAمتیلاسیون را در دو رده سلولی گوناگون کارسینوم نازوفارنکس یعنی "سلول‌های کارسینوم نازوفارنکس حساس به پرتو" (CNE-2) و "سلول‌های کارسینوم نازوفارنکس مقاوم به پرتو" (CNE-2R) مقایسه کردند. سلول‌های CNE-2R در ابتدا سطوح پایین‌تری از ژن‌های متیله‌شده را نسبت به سلول‌های CNE-2 داشتند. با وجود این، پژوهشگران پس از درمان سلول‌های CNE-2R با "شنگمای یین" دریافتند که متیلاسیون برخی از این ژن‌ها بازسازی شده است. یکی از این ژن‌ها، ژنی بود که گلیکوپروتئینی موسوم به "تناسین سی" (Tenascin-C) را رمزگذاری می‌کند. این گلیکوپروتئین، در فرآیندهای سلولی گوناگون از جمله تهاجم و مهاجرت سلول‌های تومور نقش دارد. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که کاهش متیلاسیون در ناحیه "پروموتر" (promoter) این ژن، به افزایش بیان "تناسین سی" منجر می‌شود.

پژوهشگران، بیان "تناسین سی" را در هر دو رده سلولی مقایسه کردند و دریافتند که در سلول‌های CNE-2R بیش از اندازه بیان می‌شود. سپس، آنها دریافتند که "شنگمای یین"، تولید "تناسین سی" را در سلول‌های سرطانی کاهش می‌دهد. "فن" گفت: ما حدس زدیم که این موضوع ممکن است به دلیل بازیابی وضعیت متیلاسیون "تناسین سی" توسط "شنگمای یین" باشد. سپس، فرضیه خود را تایید کردیم. بررسی‌های ما نشان می‌دهند که "شنگمای یین" در متیلاسیون برخی از مناطق پروموتر ژن "تناسین سی" موسوم به نام نواحی "CpG" کمک می‌کند. "پروتئین اختصاصی 1" (SP1)، به نواحی متیله‌شده CpG متصل می‌شود و از بیان "تناسین سی" جلوگیری می‌کند.

یافته‌های این پژوهش، سه جنبه بسیار مهم "شنگمای یین" را به عنوان یک مکمل درمانی طی پرتودرمانی نشان می‌دهند. دکتر "ال‌وی" توضیح داد: نخست این که "شنگمای یین" علاوه بر کاهش عوارض جانبی پرتو، می‌تواند کارایی پرتودرمانی را افزایش دهد. دوم این که به دلیل اثر ضد تومور، می‌توان از آن به عنوان یک مکمل پیشگیرانه برای جامعه‌ای که همیشه به قدرت شفابخش طب سنتی تکیه می‌کند، استفاده کرد. سوم این‌که "شنگمای یین"، جایگزینی برای توسعه یک حساس‌کننده پرتوی مقرون به صرفه در صنعت داروسازی ارائه می‌دهد.

"شنگمای یین"، پتانسیل این را دارد که یک حساس‌کننده پرتوی ایمن، مؤثر و مقرون به صرفه و همچنین یک مکمل برای پرتودرمانی باشد. توسعه داروها بر اساس این طب سنتی چینی می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و کاهش مرگ و میر بیماران مبتلا به کارسینوم نازوفارنکس کمک کند.

این پژوهش در "Journal of Pharmaceutical Analysis" به چاپ رسید.

انتهای پیام

ارسال نظر